Reuma en gewrichtsaandoeningen
|
Er bestaan een groot aantal verschillende gewrichtsaandoeningen. De meest voorkomende is artritis, in de vorm van osteo-artritis en reumatische artritis. Artritis is een aandoening die gekenmerkt wordt door ontsteking(en) en/of pijn aan één of meer gewrichten. De symptomen van chronische artritis zijn pijn, zwellingen, stijfheid en deformatie aan één of meer gewrichten. De pijn ervaren sommigen als scherp en brandend, anderen voelen een‘zeurende' pijn, vergelijkbaar met kiespijn. Het proces van artritis kan zowel geleidelijk als acuut verlopen.
Osteo-artritis
Osteo-artritis wordt gekenmerkt door slijtage van gewrichten door overbelasting of veroudering. De wrijving en pijn wordt veroorzaakt door het ruw worden van het oorspronkelijk gladde oppervlak van het kraakbeen aan het einde van botten. Bovendien worden de banden, kapsels en spieren die het gewricht bijeen houden zwakker, waardoor het gewricht zelf vervormt en pijnlijk en stijf aanvoelt. De aandoening ontstaat zelden voor het veertigste levensjaar, komt vaak voor binnen een familie en treft driemaal zoveel vrouwen als mannen. De meest voorkomende oorzaken van osteo-artritis zijn overbelasting en auto-immuunaandoeningen.
Reumatische artritis
Reumatische en juveniele artritis is, in tegenstelling tot osteo-artritis waar het meestal om slechts één of meerdere gewrichten gaat, een aandoening die het gehele lichaam treft. Het gaat hierbij om ontstekingen aan de membranen die de synoviaalvloeistof in de gewrichten omhullen. Door de reumatische artritis worden het kraakbeen, de banden, kapsels, aanhechtingen en uiteindelijk het botweefsel aangetast. Het lichaam reageert hierop door de aangebrachte schade met littekenweefsel te bedekken, waardoor de ruimten in het gewricht nauwer worden en verklevingen en vergroeiingen ontstaan. Symptomen van reumatische artritis zijn: vermoeidheid, lichte verhoging, zwakte, bloedarmoede, stijve gewrichten, toenemende pijn en zwellingen die meestal tweezijdig symmetrisch voorkomen. Later ontstaan vaak vervormingen. Reumatische artritis kan via het bloed worden aangetoond: een verhoogde bezinkingssnelheid wijst op ontstekingen in het lichaam, ook kan bloedarmoede ontstaan en worden veranderingen in de immunoglobulinengehaltes waargenomen. Reumatische artritis is een auto-immuunaandoening en is mogelijk erfelijk. De aandoening ontstaat meestal voor het veertigste levensjaar, en komt tweemaal vaker voor bij vrouwen dan bij mannen en komt zelfs bij kinderen voor (zesmaal vaker bij meisjes dan bij jongens).
Vaak wordt een verstoorde darmfunctie (veranderde darmflora en doorlaatbaarheid) waargenomen, waardoor een verhoogde opname van antigenen (antistoffen) plaatsvindt. Deze antigenen, tasten de gewrichtsweefsels aan. De reactie van het immuunsysteem op deze antigenen kan een bijdrage leveren aan het ontstaan van ontstekingsreacties in onder andere gewrichten.
Diverse factoren die van invloed kunnen zijn op gewrichtsaandoeningen.
De behandeling van gewrichtsproblemen
Aangezien de oorzaken van gewrichtsaandoeningen vaak niet bekend zijn en de uiteindelijke gevolgen vaak vergelijkbaar, kan het beste begonnen worden met het trachtende schade te herstellen of verdere schade te voorkomen, door het lichaam over voldoende bouwstenen te laten beschikken. Dit overigens in tegenstelling tot vele andere aandoeningen, waarbij meestal het beste de oorzaken als eerste weggenomen dienen te worden.
Bij gewrichtsaandoeningen dient, als er sprake is van een ontstekingsbeeld, deze uiteraard het eerste bestreden te worden. Vervolgens kan worden gekeken naar andere factoren die het beeld beïnvloeden, zoals urinezuur, allergieën, fouten in de voeding en andere belastende factoren. Uiteindelijk kunnen (indien bekend en mogelijk) de oorzaken aangepakt worden. De aanpak bestaat uit twee delen: het verminderen van de ontstekingsreactie (gekenmerkt door pijn, stijfheid en/of zwelling), en het beschermen tegen verdere beschadiging. Wanneer er sprake is van aandoeningen die niet alleen aan slijtage te wijten zijn (zoals reumatische aandoeningen of jicht) kan gekeken worden naar aanvullende maatregelen. Voorbeelden hiervan zijn (voedsel)allergieën, fouten in de voeding (inname van teveel verzadigde vetten, lage vezelinname) of darmfloraproblemen. |